வாழ்க்கைதான் எத்தனை
விசித்திரமானது. ஒவ்வொரு நொடியும் ஒவ்வொரு மாறுதல். நாடகம் போல காட்சிகள் மாறிக்
கொண்டே இருக்கின்றன. நாம் இப்படியே இருந்து விடுவோம், நமக்கு ஒன்றும் வராது என்று
நினைத்துக் கொண்டு இருக்கும்போது புதிதாக ஒரு குழப்பம் வந்து சேருகிறது. அன்றும்
( போன மாதம் 23 ஆம் தேதி) அப்படித்தான்.
வழக்கம் போல எல்லா வேலைகளையும் முடித்து விட்டு, இரவு 11 மணி, தூங்கப் போகும்
நேரம். எனது அப்பாவிடமிருந்து போன். “அம்மா மயக்கமாகி கிடக்கிறார்கள்” என்ற தகவல்.
ஜென்மம் நிறைந்தது
நான் படபடப்போடு அப்பா
அம்மா குடியிருந்த வீட்டிற்குச் சென்றேன். (நான் குடியிருக்கும் பகுதிக்கு அடுத்த ஏரியா) அங்கு
அம்மாவின் நிலைமை மோசமாக இருந்தது. மயக்கமாகி தரையில் கிடந்தார். அம்மாவின்
அருகில் எனது அப்பா (வயது 88) கவலையுடன் இருந்தார். ஏற்கனவே அப்பா தெரியப்படுத்தி
இருந்ததால், எனது தங்கையும் அவரது கணவரும் அவர்களது மகனும் வந்து விட்டார்கள். நான்
போனில் எனது மனைவியையும் மகனையும் உடனே வரச் சொன்னேன். எனது மனைவியை அப்பாவை
பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, எனது அம்மாவை மைத்துனரின் காரில், பிரபலமான தனியார்
மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றோம். அந்த நள்ளிரவிலும் டாக்டர்கள் முடிந்தவரை
பார்த்தார்கள். எல்லாம் முடிந்து விட்டது. 24.03.15 செவ்வாய் அதிகாலை 4 மணி அளவில்
எனது அம்மாவின் மரணம். (வயது சுமார் 78) Hyper tension என்றார்கள்.வேறு ஒன்றும் சொல்வதற்கு இல்லை. கவிஞர் வைரமுத்துவின் ” ஜென்மம் நிறைந்தது சென்றவர் வாழ்க” என்ற பாடல் வரிகள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. எனது அம்மாவின் பெயர்
திருமதி சுந்தரம். அப்பாவின் பெயர் திருமழபாடி திருமுகம்.
அம்மாவின் மறைவிற்கு
முன்னரே கடந்த
சில நாட்களாகவே மனதில், இன்னதென்று புரிந்து கொள்ள முடியாத குழப்பங்கள், விசித்திரமான
கனவுகள் என்று எனக்குள் வந்து கொண்டு இருந்தன. வலைப்பதிவு எழுத உட்கார்ந்தால் கூட,
காரணமே இல்லாமல் நிலையாமை தத்துவங்கள் , பாடல்கள் மனதில் வந்து போயின. அதனால்
அதிகம் எழுதவில்லை. அண்மையில் நடிகர் அசோகன் பற்றிய எனது பதிவினில் கூட ஒரு சோகப்பாடல் வந்து
விழுந்தது.
பட்டினத்தார்
பாடல்கள்
அம்மாவை இழந்த
சோகத்தில் இருந்த எனக்கு மிகவும் ஆறுதல் அளித்தவை, பட்டினத்தார் பாடிய பாடல்கள்
தாம். சிலர்
இவை பட்டினத்தாரால் பாடப்பட்டவை அல்ல. அவர் பெயரால் அவர் வரலாற்றைச் சொல்லும்போது
வேறொருவர் எழுதியது என்றும் சொல்வார்கள். எது எப்படி இருந்த போதும், தனது தாய் இறந்த துக்கத்தினை தாங்க முடியாமல்,
பட்டினத்தார் வெளிப்படுத்திய பாடல்கள் மிகவும் உருக்கமானவை என்பதில் சந்தேகமில்லை.
துறவி என்றால் பட்டினத்தாரைப்
போல் ஒரு துறவி காண முடியாது என்று சொல்லுவார்கள். அவரைப் பற்றி
`பாரனைத்தும்
பொய்யெனவே
பட்டினத்துப் பிள்ளையைப் போல்
ஆரும் துறக்கை அரிது
பட்டினத்துப் பிள்ளையைப் போல்
ஆரும் துறக்கை அரிது
என்று சொல்லுகிறார்
தாயுமானவர். அப்பேர்ப்பட்ட பட்டினத்தார் தனது தாயின் மீது கொண்ட அன்பை மட்டும்
துறக்க மாட்டாதவராய் இருந்திருக்கிறார். பட்டினத்தார் மறுபிறப்பில் நம்பிக்கை உள்ளவர்.
எனவே அந்த கருத்துக்கள் அவரது பாடல்களில் விரவிக் கிடக்கின்றன.
இந்த பிறவியில்
நமக்கு அம்மாவாக வந்த அம்மா அடுத்த பிறவியிலும் நமக்கு அம்மாவாக வருவாரா? என்று சொல்ல
முடியாது. இறந்த பிறகு அவர் வேறு ஒரு உயிருக்கு மகனாகவோ மகளாகவோ பிறந்து
இருப்பார். இந்த பிறவியில் அம்மா, அப்பா, மகன்,மகள் என்று உறவாக சேர்ந்த குடும்பத்தில், இவர்கள்
இறந்த பிறகு இதேபோல அப்படியே இனி வரும் பிறப்பிலும் இதே உறவோடு ஜோடி சேருவார்களா
என்பது சந்தேகம்தான். ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நமக்கு ஒரு அன்னை, ஒரு அப்பன். இதுபோல்
எத்தனையோ பிறவிகள். எத்தனையோ அன்னை, எத்தனையோ அப்பன்.
சீட்டுக்கட்டு
விளையாட்டில், சீட்டுக் கட்டை கலைத்து போடுவார்கள். ஒருமுறை வரும் சீட்டுகள்,
அடுத்தடுத்து கலைத்து போடும் ஒவ்வொரு முறையும், அப்படியே அதேபோல் வருவதில்லை.
அன்னை எத்தனை எத்தனை அன்னையோ?
அப்பன் எத்தனை எத்தனை அப்பனோ?
பின்னை எத்தனை எத்தனை பெண்டீரோ?
பிள்ளை எத்தனை எத்தனை பிள்ளையோ?
முன்னை எத்தனை எத்தனை சன்மமோ?
மூடனாயடி யேனும றிந்திலேன்,
இன்ன மெத்தனை யெத்தனை சன்மமோ?
என்செய் வேன்? கச்சியேகம்ப நாதனே
அப்பன் எத்தனை எத்தனை அப்பனோ?
பின்னை எத்தனை எத்தனை பெண்டீரோ?
பிள்ளை எத்தனை எத்தனை பிள்ளையோ?
முன்னை எத்தனை எத்தனை சன்மமோ?
மூடனாயடி யேனும றிந்திலேன்,
இன்ன மெத்தனை யெத்தனை சன்மமோ?
என்செய் வேன்? கச்சியேகம்ப நாதனே
அதனால்தான்
பட்டினத்தார் ”இனி உன்னை எந்த பிறப்பில் எனது அம்மாவாக உன்னை
காண்பேன்” என்று உருகுகிறார்.
ஐயிரண்டு திங்களாய் அங்கமெலாம் நொந்து பெற்றுப்
பையலென்ற போதே பரிந்தெடுத்துச் செய்ய இரு
கைப்புறத்தில் ஏந்திக் கனகமுலை தந்தாளை
எப்பிறப்பில் காண்பேன் இனி
ஒருவர் இறந்தால்
அவரது உடலை புதைக்கிறார்கள்; அல்லது எரிக்கிறார்கள். நாங்கள் இறந்து போன எனது அம்மாவின்
உடலை புதைத்தோம். பட்டினத்தார் தாயாரின் உடலை எரித்து இருக்கிறார்கள். அப்போது
அவர் பாடிய பாடல்கள் படிப்போர் நெஞ்சை கலங்க வைக்கும்.
வட்டிலிலும் தொட்டிலிலும் மார்மேலும் தோள்மேலும்
கட்டிலிலும் வைத்தென்னைக் காதலித்து முட்டச்
சிறகிலிட்டுக் காப்பாற்றிச் சீராட்டிய தாய்க்கோ
விறகிலிட்டுத் தீமூட்டு வேன்
எனவே தாயாக
இருந்தாலும், தந்தையாக இருந்தாலும் அல்லது யாராக இருந்தாலும் உயிருடன் இருக்கும்
போதே அவர் மீது அன்பு காட்டுதல்தான் சிறப்பு. அதனை விடுத்து, அவர் இறந்த பிறகு,
அவருக்காக விரதம் இருப்பது, பலகாரம் படைப்பது, அன்னதானம் செய்வது, தீர்த்த
யாத்திரை என்பதெல்லாம் ஒரு சில நம்பிக்கைகள்தான்.
(திருமதி
சுந்தரம் (தோற்றம் 01.01.1940 – மறைவு 24.03.2015)
எனது அம்மா மீது நான்
அளவற்ற அன்பு காட்டினேன்; அவரும் என் மீது அளவில்லாத அன்பு வைத்து இருந்தார். எனது அம்மா கடைசி வரை தனது குடும்ப
வேலைகளையும் கவனித்துக் கொண்டு, அப்பாவையும் நன்றாக கவனித்துக் கொண்டார். எனது
அம்மா – என்று காண்பேன் இனி?
கவிஞர்
வைரமுத்துவின் பாடல்:
ஜென்மம் நிறைந்தது
சென்றவர் வாழ்க
சிந்தை கலங்கிட வந்தவர் வாழ்க
நீரில் மிதந்திடும் கண்களும் காய்க
நிம்மதி நிம்மதி இவ்விடம் சூழ்க!
ஜனனமும் பூமியில் புதியது இல்லை
மரணத்தைப் போல் ஒரு பழையதும் இல்லை
இரண்டுமில்லாவிடில் இயற்கையும் இல்லை
இயற்கையின் ஆணைதான் ஞானத்தின் எல்லை
பாசம் உலாவிய கண்களும் எங்கே?
பாய்ந்து துழாவிய கைகளும் எங்கே?
தேசம் அளாவிய கால்களும் எங்கே?
தீ உண்டதென்றது சாம்பலும் இங்கே
கண்ணில் தெரிந்தது காற்றுடன் போக
மண்ணில் பிறந்தது மண்ணுடன் சேர்க
எலும்பு சதை கொண்ட உருவங்கள் போக
எச்சங்களால் அந்த இன்னுயிர் வாழ்க
பிறப்பு இல்லாமலே நாளொன்றும் இல்லை
இறப்பு இல்லாமலும் நாளொன்றும் இல்லை
நேசத்தினால் வரும் நினைவுகள் தொல்லை
மறதியைப் போல் ஒரு மாமருந்தில்லை.
கடல் தொடும் ஆறுகள் கலங்குவதில்லை
தரை தொடும் தாரைகள் அழுவதும் இல்லை
நதி மழை போன்றதே விதியென்று கண்டும்
மதி கொண்ட மானுடர் மயங்குவதேன்ன!
மரணத்தினால் சில கோபங்கள் தீரும்
மரணத்தினால் சில சாபங்கள் தீரும்
வேதம் சொல்லாததை மரணங்கள் கூறும்
விதை ஒன்று வீழ்ந்திட செடிவந்து சேரும்
பூமிக்கு நாம் ஒரு யாத்திரை வந்தோம்
யாத்திரை தீரும் முன் நித்திரை கொண்டோம்
நித்திரை போவது நியதி என்றாலும்
யாத்திரை என்பது தொடர்கதையாகும்
தென்றலின் பூங்கரம் தீண்டிடும் போதும்
சூரியக் கீற்றொளி தோன்றிடும் போதும்
மழலையின் தேன்மொழி செவியுறும் போதும்
மாண்டவர் எம்முடன் வாழ்ந்திட கூடும்
மாண்டவர் சுவாசங்கள் காற்றுடன் சேர்க!
தூயவர் கண்ணொளி சூரியன் சேர்க!
பூதங்கள் ஐந்திலும் பொன்னுடல் சேர்க!
போனவர் புண்ணியம் எம்முடன் சேர்க!
சிந்தை கலங்கிட வந்தவர் வாழ்க
நீரில் மிதந்திடும் கண்களும் காய்க
நிம்மதி நிம்மதி இவ்விடம் சூழ்க!
ஜனனமும் பூமியில் புதியது இல்லை
மரணத்தைப் போல் ஒரு பழையதும் இல்லை
இரண்டுமில்லாவிடில் இயற்கையும் இல்லை
இயற்கையின் ஆணைதான் ஞானத்தின் எல்லை
பாசம் உலாவிய கண்களும் எங்கே?
பாய்ந்து துழாவிய கைகளும் எங்கே?
தேசம் அளாவிய கால்களும் எங்கே?
தீ உண்டதென்றது சாம்பலும் இங்கே
கண்ணில் தெரிந்தது காற்றுடன் போக
மண்ணில் பிறந்தது மண்ணுடன் சேர்க
எலும்பு சதை கொண்ட உருவங்கள் போக
எச்சங்களால் அந்த இன்னுயிர் வாழ்க
பிறப்பு இல்லாமலே நாளொன்றும் இல்லை
இறப்பு இல்லாமலும் நாளொன்றும் இல்லை
நேசத்தினால் வரும் நினைவுகள் தொல்லை
மறதியைப் போல் ஒரு மாமருந்தில்லை.
கடல் தொடும் ஆறுகள் கலங்குவதில்லை
தரை தொடும் தாரைகள் அழுவதும் இல்லை
நதி மழை போன்றதே விதியென்று கண்டும்
மதி கொண்ட மானுடர் மயங்குவதேன்ன!
மரணத்தினால் சில கோபங்கள் தீரும்
மரணத்தினால் சில சாபங்கள் தீரும்
வேதம் சொல்லாததை மரணங்கள் கூறும்
விதை ஒன்று வீழ்ந்திட செடிவந்து சேரும்
பூமிக்கு நாம் ஒரு யாத்திரை வந்தோம்
யாத்திரை தீரும் முன் நித்திரை கொண்டோம்
நித்திரை போவது நியதி என்றாலும்
யாத்திரை என்பது தொடர்கதையாகும்
தென்றலின் பூங்கரம் தீண்டிடும் போதும்
சூரியக் கீற்றொளி தோன்றிடும் போதும்
மழலையின் தேன்மொழி செவியுறும் போதும்
மாண்டவர் எம்முடன் வாழ்ந்திட கூடும்
மாண்டவர் சுவாசங்கள் காற்றுடன் சேர்க!
தூயவர் கண்ணொளி சூரியன் சேர்க!
பூதங்கள் ஐந்திலும் பொன்னுடல் சேர்க!
போனவர் புண்ணியம் எம்முடன் சேர்க!
- கவிஞர் வைரமுத்து
இந்த பாடலை
வீடியோவில் கேட்க கீழே உள்ள முகவரியில் “க்ளிக்” செய்யுங்கள்.